Żelazną regułą podczas nauki języka jest zasada, POWTARZAJ jak najczęściej. Najgorsze co można zrobić to przestać interesować się językiem. Trzeba mieć z nim kontakt – słuchać, pisać i oczywiście mówić. Bardzo dobrym sposobem na utrzymanie Waszego poziomu jest oglądanie seriali. Możecie wybrać wersję z angielskimi napisami lub po prostu dajcie odpocząć lektorowi i wsłuchajcie się w oryginalną wersję.

Ważnym elementem są kryteria wyboru serialu. Powinno to być coś, co lubimy. Nie od dziś wiadomo, że nauka rozwijająca nasze zainteresowania, która dodatkowo może być dobrą zabawą, jest bardzo skuteczna. A gdyby tak wrócić do serialu, który już znamy i dobrze nam się oglądało? Nie musimy wtedy już ułatwiać sobie życia i możemy wyłączyć zarówno polskie napisy, jak i lektora. Nie jest też nowością, że na początek powinniśmy wybrać coś prostego w odbiorze. Może to być nawet bajka dla dzieci. Takie historie nie mają skomplikowanej fabuły ani wyszukanego słownictwa. Doskonale sprawdzą się na początku naszej drogi z językiem.

Mamy nadzieję, że wybierzecie coś dla siebie. Pamiętajcie, że oglądanie seriali wzbogaca Wasze słownictwo i zapewnia Wam kontakt z językiem obcym. Jeśli macie problemy z samodyscypliną lub oglądanie seriali Wam nie wystarcza, zapraszamy na lekcje do naszego Centrum Języków Obcych Filos Logos

Zachęcamy także do podzielenia się z nami Waszymi ulubionymi serialami.

Wiele osób kojarzy Holandię głównie z produkcją pysznych serów. Faktem jest, że to właśnie w tym kraju produkowane jest rocznie ponad 675.000.000 kg sera, jednak nie jest to jedyny „przysmak”, na który możemy natknąć się, przebywając w Królestwie Niderlandów. A co powiecie na kanapkę z…gradem?

Chocoladehagelslag, czy też Hagelslag to po prostu małe, podłużne granulki z czekolady, których w Polsce często używa się do posypywania ciast lub deserów lodowych. Ich nazwa w wolnym tłumaczeniu nawiązuje właśnie do opadu gradu (nid. hagel – grad i neerslag – opad atmosferyczny). Mogą być o smaku czekoladowym, ale dostępne są też inne rodzaje np. owocowe, czy w rozmiarze XXL.

Hagelslag na każdą okazję

Holendrzy spożywają Hagelslag na śniadanie albo na lunch. Według badań zjadają jej aż 14 milionów kilogramów rocznie. Jedzą wszyscy, bez względu na wiek. Co więcej, posypka na tyle zakorzeniła się w holenderskiej tradycji, że wykorzystuje się ją podczas różnorodnych uroczystości, np. podczas przyjęć z okazji urodzin dziecka podaje się tosty z niebieską lub różową posypką (w zależności od płci dziecka). Z kolei, po narodzinach księżniczki Amalii, dostępna była specjalnie wyprodukowana posypka w kolorze pomarańczowym.

Wiedzieliście, że mało brakowało, a językiem urzędowym w USA byłby… niemiecki? Dokładnie tak! A jak do tego do doszło? O tym opowiada legenda Muhlenberga.
Ponad 200 lat temu w Stanach Zjednoczonych powstała inicjatywa ustawodawcza, której celem było wprowadzenie języka niemieckiego jako urzędowego w całych Stanach Zjednoczonych. Pomysł poddano głosowaniu, jednak przepadł przewagą tylko jednego głosu. Wprowadzeniu niemieckiego jako języka urzędowego, ku zaskoczeniu innych, sprzeciwił się rodowity Niemiec – Frederick Muhlenberg (stąd nazwa legendy).

Inna wersja z kolei głosi, że opowieść swoje źródło ma w innym wydarzeniu. Według historyków, 9 stycznia 1794, niewielka grupa niemieckich imigrantów, przebywająca w stanie Wirginia w USA, złożyła specjalną petycję do Izby Reprezentantów, w której żądali, by wszystkie dokumenty dotyczące prawodawstwa tłumaczone były na język niemiecki. Miało to być ponoć ułatwieniem dla nowych imigrantów w zapoznaniu się z prawami obowiązującymi w tym kraju. Postulat ten został oczywiście odrzucony, stosunkiem głosów 42 do 41, a Frederick Muhlenberg, który pełnił w tamtym okresie funkcję przewodniczącego Izby Reprezentantów, postanowił, że nie będzie brał udziału w głosowaniu. Miał jedynie powiedzieć, że „im szybciej Niemcy staną się Amerykanami, tym lepiej“.

Jak głosi legenda, każdego roku pod koniec kwietnia wszystkie niemieckie czarownice mają obowiązek stawić się na górze Brocken (najwyższa góra w paśmie Harz). To właśnie tego dnia obchodzone jest tajemnicze święto zwane Nocą Walpurgi.

Nazwa tego nietypowego święta pochodzi od świętej Walburgi (zwanej także Walpurgią). Walburgia była zakonnicą w Devon. W trakcie swojego życia pomagała m.in. świętemu Bonifacemu, który nawracał plemiona germańskie na chrześcijaństwo. Według źródeł zmarła w 777 roku, a po śmierci przy jej grobie działy się liczne cuda. Dzięki tym cudownym zdarzeniom kościół zdecydował ogłosić ją święta. Co ważne, Św. Walburgia jest również patronką marynarzy, ale przede wszystkim ochrania przed złymi duchami. Właśnie dlatego w wigilię jej święta przegania się złe, ciemne noce, rozpalając wielkie ogniska.

Skąd zatem powiązanie z czarownicami i górą Brocken? Wszystkie elementy po raz pierwszy zostały połączone ze sobą w opublikowanej w 1668 roku książce Johannesa Prätoriusa “Blockes-BergedVerrichtung”. Następnie nawiązał do nich Gottfried Vogt w “De conventu sagarum ad sua sabbata” z 1678. Do powszechnej świadomości trafiła jednak dzięki “Faustowi” napisanego przez Johanna Wolfganga von Goethego. A jak czarownice docierały na górę? Używały do tego oczywiście mioteł, ale również wideł, grabi, czy…kotów lub świń. Do uzyskania odpowiedniej prędkości wykorzystywały specjalną maść, której receptura była ściśle tajna (wiadomo jedynie, że do produkcji specyfiku potrzebne były się m.in. wilcze jagody, ostrokrzew, bieluń i szczwół plamisty).

W zachodnich Niemczech w pobliżu Koblencji i rzeki Ren znajduje się skała, która stała się przedmiotem wielu legend, opowiadanych przy blasku ogniska w letnie, leniwe wieczory.

Według źródeł, pierwsze wzmianki o owej skale znaleźć można już w czasach średniowiecza. W tamtym okresie była poniekąd punktem orientacyjnym dla żeglarzy, a zarazem stanowiła jedno z bardziej niebezpiecznych miejsc (ze względu na wartki nurt oraz duże zwężenie rzeki w tamtym miejscu).

Jak głosi legenda, „Lorelei” to nic innego jak imię dziewczyny, która z samego wierzchołka skały rzuciła się w głębiny rzeki Ren. Powodem jej skoku miała być nieszczęśliwa miłość, a dokładniej zdrada, jakiej dopuścił się jej ukochany. Co dalej stało się z dziewczyną? Wcale nie umarła! Zamieniła się w syrenę, która zwodziła pływających po tych wodach rybaków, przez co ich statki rozbijały się o skały. Co więcej, istnieje również legenda, która głosi, że pod Lorelei zakopany został skarb Nibelungów, który przynosił śmierć każdemu kolejnemu właścicielowi.

A co na to naukowcy?

Przede wszystkim z dystansem podchodzą do samej nazwy rzeki, tłumacząc, że jej nazwa pochodzi od połączenia staro-germańskiego słowa „lureln” (szemrzący) z celtyckim określeniem skały „ley”. W dosłownym tłumaczeniu oznacza to po prostu „szemrzącą skałę”, co z kolei powiązane jest z odgłosem, jaki wydają z siebie wzburzone fale i położony w niedalekiej odległości wodospad.

Co ma wspólnego ze sobą Big Brother, golf i…czekolada? Skojarzeń można mieć wiele, jednak nie będziemy dłużej Was trzymać w niepewności ;). Odpowiedź jest prosta – wszystkie pochodzą z Holandii! Zapraszamy do pierwszego artykułu z cyklu „Odkryj Holandię z Filos Logos: Holenderskie wynalazki, cz. 1”.

Słodka Holandia

Co prawda Holendrzy nie byli pierwszym krajem, który rozkochał się w czekoladzie, bo jak donoszą źródła – nasiona kakaowca wykorzystywane były już przez Majów. Jednak to Casparus van Houten, czyli rodowity Holender, w 1828 opatentował metodę proszkowania nasion kakaowca. Jego syn z kolei wynalazł proces alkalizowania czekolady zwany dutchingiem. Znacznie ułatwiło to całą procedurę produkcji tabliczek czekolady, obniżyło koszty produkcji, a finalnie sprawiło, że czekolada stała się bardziej popularna w całej Europie. Warto dodać, że Van Houten był jednocześnie pierwszym na świecie producentem czekolady do picia na gorąco. Marka Van Houten była na szczycie popularności przez wiele lat, a jej produkty można kupić w Internecie do dziś.   

Wielki John patrzy

John de Mol, a właściwie Johannes „John” Hendrikus Hubert de Mol, to znany holenderski potentat mediowy, który w 2005 roku znalazł się nawet na liście 500 najbogatszych ludzi świata według magazynu Forbes. To właśnie ten człowiek w 1997 roku wymyślił zupełnie nową formułę reality show, opartą na „podglądaniu” uczestników. Program ten nazwał właśnie „Big Brother”, a po sukcesie pierwszego sezonu, licencje na program wykupiły telewizje z całego świata, w tym z Polski. W jednym z wcześniejszych artykułów pisaliśmy o kulturze odsłoniętych okien (więcej tutaj), dzięki której spacerując po uliczkach Holenderskich miasteczek, łatwo można zajrzeć komuś do mieszkania. Nikogo zatem nie powinien dziwić fakt, że to właśnie w Holendrzy stworzyli „Big Brothera”.  

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Vestibulum maximus sagittis auctor. Orci varius natoque penatibus et magnis dis parturient montes, nascetur ridiculus mus. Nulla facilisi. Duis vitae quam urna. Etiam quis ligula urna. Duis vel volutpat enim. Nulla facilisis nibh eget tempor scelerisque. Mauris euismod congue mauris, vel mattis sapien lacinia vitae. Morbi ut felis ut elit dapibus venenatis ac eu sem.Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Vestibulum maximus sagittis auctor. Orci varius natoque penatibus et magnis dis parturient montes, nascetur ridiculus mus. Nulla facilisi. Duis vitae quam urna. Etiam quis ligula urna. Duis vel volutpat enim. Nulla facilisis nibh eget tempor scelerisque. Mauris euismod congue mauris, vel mattis sapien lacinia vitae. Morbi ut felis ut elit dapibus venenatis ac eu sem.Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Vestibulum maximus sagittis auctor. Orci varius natoque penatibus et magnis dis parturient montes, nascetur ridiculus mus. Nulla facilisi. Duis vitae quam urna. Etiam quis ligula urna. Duis vel volutpat enim. Nulla facilisis nibh eget tempor scelerisque. Mauris euismod congue mauris, vel mattis sapien lacinia vitae. Morbi ut felis ut elit dapibus venenatis ac eu sem.Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Vestibulum maximus sagittis auctor. Orci varius natoque penatibus et magnis dis parturient montes, nascetur ridiculus mus. Nulla facilisi. Duis vitae quam urna. Etiam quis ligula urna. Duis vel volutpat enim. Nulla facilisis nibh eget tempor scelerisque. Mauris euismod congue mauris, vel mattis sapien lacinia vitae. Morbi ut felis ut elit dapibus venenatis ac eu sem.

Każdy z nas wie, kim jest Święty Mikołaj. Z daleka potrafimy rozpoznać jego czerwony strój, długą brodę i renifery ciągnące sanie. Na pierwszy rzut oka „holenderski Mikołaj” nie różni się od tego, którego znamy, a na drugi?

Statek zamiast sań

Najważniejszą różnicą występującą pomiędzy Mikołajami jest środek transportu, którym przemierzają świat. Sinterklaas nie przybywa do Holandii w saniach ciągniętych przez renifery — on jest fanem tradycyjnych środków komunikacji, dlatego postawił na statek parowy! Ponadto przypływa z Hiszpanii, otoczony dziesiątkami pomocników — Czarnych Piotrusiów.

Sława w czerwonej czapce

Święty Mikołaj słynie ze swojej punktualności — wszystkie prezenty dostarcza równo 6 grudnia. W Holandii Sinterklaas swoją podróż rozpoczyna jednak już w pierwszą sobotę po dniu „Świętego Marcina” (czyli w połowie listopada). Podróżuje wtedy z miasta do miasta i może czuć się jak prawdziwy… celebryta. W tym czasie jest nie tylko oblegany przez dzieci, ale także udziela wielu wywiadów, spotyka się z burmistrzami miast, a wszystko to jest relacjonowane przez telewizję. Po tym jak dzieci spotkają Mikołaja, mogą ustawić buty przy kominku i oczekiwać tam codziennie drobnych upominków, najczęściej w postaci słodyczy. Główne prezenty dzieci dostaną 5 grudnia — w dzień upominków. Są one podrzucane na próg domu albo dostarczane osobiście przez Sinterklaasa, ewentualnie jednego z pomocników.

Myślicie, że korporacje to „wynalazek” współczesnych czasów? Nic bardziej mylnego – istniały już ponad 415 lat temu! Co prawda dedlajny, kole, czy mitingi nie były wtedy znane, ale za to wartość jednej z takich „korpo” przekraczała wartość Apple’a! Zacznijmy jednak od początku…

20 marca 1602 roku, na bazie uchwały Stanów Generalnych Republiki Zjednoczonych Prowincji, czyli dzisiejszej Holandii, powstało przedsiębiorstwo handlowe, które stało się  symbolem potęgi Holandii w XVII i częściowo XVIII wieku. Nazywało się Vereenigde Oostindische Compagnie (Zjednoczona Kompania Wschodnioindyjska), czyli w skrócie VOC.

Jak podają źródła, kompania składała się z 6 izb, których siedziby znajdowały się  w: Oostindisch Huis, Middelburg, Hoorn, Enkhuizen, Rotterdamie i Delft. Na czele VOC stało 17 Panów (Heeren XVII). Co ciekawe, było to pierwsze tego typu przedsiębiorstwo, które od samego początku zaczęło wydawać akcje i papiery wartościowe, potrzebne do finansowania działalności. W samym Amsterdamie 1143 osób kupiło akcje. Holenderscy kupcy mieli świadomość, że już na początku muszą sporo zainwestować, gdyż wielkość kompanii i rozmiar działań wymagały dużych nakładów finansowych.

Pewnie każdy z nas ma przedmiot lub symbol, który uważa za szczęśliwy. Może to być cokolwiek – ważne, żeby miało dla nas wartość i sentyment i już zyskuje nadzwyczajną moc. Oto TOP 5 magicznych symboli w innych kulturach.

#1 Czterolistna koniczyna jest najsłynniejszym symbolem szczęścia. Od dziecka szukaliśmy jej w nadziei, że doda nam trochę pozytywnej energii. Według legend, kiedy Ewa została zmuszona do opuszczenia raju, zabrała ze sobą na szczęście właśnie koniczynkę.

#2 Łapacz snów zajmuje drugie miejsce w rankingu. Jest to jeden z najbardziej znanych metafor szczęścia. Wierzy się, że powieszenie łapacza snów nad łóżkiem obroni nas przed złymi snami.

#3 Podkowa umieszczona ramionami do góry przyniesie ci szczęście. Jeśli jednak ją odwrócisz, wszystko się rozsypie.

#4 Słonie – w Indiach to właśnie one są symbolem mądrości i długowieczności.

#5 Medalion zwany też okiem Fatimy lub okiem proroka ma za zadanie absorbować skierowaną ku nam negatywną energię.